Kimdir?

Bir süre önce fark ettim ki, ben bu yazıyı yazdıktan sonra çok şey değişmiş. Çok şey de değişmemiş. Ama artık ben tam olarak bu yazıdaki ben değilim.

Ama daha yenisini yazana kadar, en yenisi bu. (:  Cidden ya, bir yazı yazmak lazım tekrar. Kaç yıl oldu.

Ben Emre. Sabırsız birisiyimdir. Beklemeyi ve bekletilmeyi hiç sevmem. Her ne kadar uzaktan bilgisayar manyağı gibi görünsem de bağımlı olmadığıma inanıyorum. Hiçbir zaman bilgisayarı arkadaşlarıma tercih etmeyeceğim. Öyle yapanlar var ne kötü dimi? İşten dönüp bilgisayara kapanan ve ertesi güne kadar da sanal dünyadan çıkmayanlar… Onlardan biri olamam ben. Benim için bilgisayar ikincil bir dünya olur ancak, önce sanal olmayan yaşamım gelir.

Belki de asıl yaşamımı böyle çok önemsediğimden, hiçbir anımın boş geçmemesi için çabalarım. İmkânlı şeylerin peşinde koşmak benim için en büyük yaşama sebeplerimdendir. Bir amacım olmasını isterim hayatta, ama ulaşabileceğim bir amaç.

Aslında hayattaki tek amacım mutlu olmak. Ama hiçbir şeyi takmamaktan ve yüzüne tükürsen gülen tiplerden olmadan mutlu olmak istiyorum ben. Çocukken çok mutluyduk hepimiz, büyüdükçe ve eğitim seviyesi arttıkça hayat karmaşıklaşıyor, mutluluğu tekrar yakalamak öyle zorlaşıyor ki… İyi okul, iyi meslek, iyi iş imkânı… diye size hayatı kakalayan olursa dövebilirsiniz onu! O derece farklı bir şey mutluluk. Bir nevi aradığını bulma.

Fotoğraf çekmeye bayılırım. Fotoğraflarımın bir kısmını burada görebilirsiniz. Fotomontaj da aynı ölçüde zevkli benim için. Fotomontaj ile başka dünyalara giderim. Bazen mavi asfalt, sarı ağaç, kırmızı gökyüzü yaparım, bazen de insanları farklı dünyalara taşırım. Her fotoğrafımın ve fotomontajımın yeri bende ayrıdır.

Haydi, biraz da müzikten bahsedelim. En sevdiğim üç grup Epica, Nightwish ve Evanescence. Eskiden olsa Evanescence’a ayrıcalık yapar, “en iyisi o ama diğerleri de iyi” derdim. Ama artık değil. Bu grupları çok seviyor ve el üstünde tutuyor olabilirim ama aslında her tür müziği dinlerim. Bunun yanında, eski şarkılara bayılırım. 70’ler, 80’ler ne güzelmiş onlar… O dönenim müziğine ayrı bir saygım var benim. Belki bir gün dinlenesi şarkılar ya da en efkârlık şarkılar gibi listeler de yazarım siteme, belli mi olur?

Geziyi severim. Neresi olursa! Bir sürü yer gezdim. Say say bitmez. Mesela deneyeyim saymayı: Antalya, İzmir, Burdur, Isparta, Ankara, Denizli, Bursa, Yalova, Trabzon, Edirne, Sivas, Kıbrıs, Çorum, Tokat , Tekirdağ, Balıkesir, Çanakkale, Samsun, İstanbul, Bartın, Zonguldak, Bolu, Sakarya, Kocaeli, Adana, Düzce  ve şu an aklıma gelmeyen başka yerler… Diğer taraftan gezileri yürümek ve otobüsle diye ikiye ayırırsak ikisinin benim için ayrı ayrı anlamı olacaktır.

Yürümek en güzel şeylerden biri olsa gerek. Kendinizle baş başa kalırsınız yürürken. Eğer mutsuzsanız feci efkâr yaparsınız. Hayatınızı ve hatalarınızı gözden geçirme imkânı verir. Geleceğinizi planlayabilirsiniz. Atabileceğiniz adımları dikkatle incelersiniz. Siz bunları yaparken manzara geçip gidiyordur. Fark etmeden kilometrelerce yürümüşsünüzdür. İşte yürüyüşün benim için anlamı budur.

Şehirlerarası otobüs yolculuğu da müthiş bir şey. Tekli koltuğunuzda oturur ve ikramlar bittikten sonra kendinizle baş başa kalırsınız. Hele geceyse ve arkalardaysanız… Dışarıya dair bir şey de yoktur. Işıklar kapanır ama uyuyamazsınız. Düşünmek için vakittir. Tabi eğer bir şeylerden kaçmıyorsanız.

Share